Sigara Yanığı

            Maddiyattan kazandıklarını bir kenara bıraktığında, ellerini bomboş gördü. Maneviyat uğruna birkaç sarsıntılı ağlama ve ondan çok çok az hatırlanan kahkahaları vardı zihninde canlanan. Öylesine boş, bomboş gözüküyordu ki hayatı; koca bir boşluğun içerisinde uğuldayan rüzgarı bile fark edemeyecek kadar acizdi. “otur, yaz bakalım şu hayatı, hayatını” deseler, kalemi ağırlaşacak, taşıyamayacaktı.

            Örtüsü sigara yanıklarıyla dolu bir masada almıştı soluğu. Evden nasıl çıktı, nasıl buraya, bu masaya kadar geldi bilmiyordu. Öyle ya, hayatındaki birçok şey gibi bu kısımda boşluktu. Ayağında ayağını acıtan bir ayakkabı, üstünde yakasını toplayamadığı bir gömlek. Ütü yapmasını bile bilmiyordu.

            Oysa maddiyatı kazanmak uğruna doldurduğu kağıtlara sayfalarca yazabilirdi, yazmıştı da. Ama kendisi, bu değildi. Bu hissettiği, ona ait değildi… Kahverengi gözleri, her daim taralı ve bakımlı saçları –fakat şimdi dağınık ve pis gözüküyordu- ve şans getirdiğine inandığı gümüş yüzüğüyle, bu masada öylece oturuyordu. Kimseden, hiçkimseden farkı yoktu. ‘Hiç’ kimseydi… Maddiyatı uğruna maneviyatını savurmuştu. Şimdi işinden, aşından başka anlatabileceği hiçbir şeyi kalmamıştı. Ağlamalarını, gülmelerini kimseyle paylaşamıyordu. Korkuyordu. Tıpkı, bu koca boşluğu gördüğündeki gibi…

            Tüm sevdikleri birer birer gitmişti. Onu bencil buldular. Adil de değildi. Her zaman bakımlı görünüyor fakat içini pislik götürdüğünü söylüyorlardı. Ona güvenmiyorlar ve önem vermiyorlardı. Ama o da, diğer herkes gibiydi; hiç kimseydi.

            Bir daha bu masaya hiç oturmadı, oturamadı. Bir daha asla gerçekleri görmek istemediğini fark etti. Kendi benliğiyle tanışmaktan, onun altında ezilmekten korktu. Maddiyatını arttırdı, maneviyatından uzak durdu. Kendisini kandırmaya ve mutlu görünmeye özen gösterdi. ‘Hiç’ kimse olduğunu bildiği halde hiç ‘kimse’ olmaya çalışmadı. Ve bir an daha gerçek bir kahkaha atabilmenin hayaliyle yaşadı.

            Örtüsü sigara yanıklarıyla dolu masa, yeni birisini daha ağırlıyor şimdi.  Her bir yuvarlak yanık, bir hatıra gibi canlanıyor zihinde. Yanıyor, kararıyor, yok oluyor…

Küçük Avuçları

            Şöyle bir çevirip baktı ellerine. Küçücük avuçları vardı. Üzerinde uzun çizgiler… Daha önce hiç bu kadar dikkatli bakmamıştı ellerine ya da ilk defa böylesine düşüncesiz bakıyordu. Görmek için düşünmemek gerekiyordu. Önce ‘görmek’ sonra ‘düşünmek’…

            İlk defa böylesine ağırlaşmıyordu başı elbette. İlk defa sessizlik bastırmıyordu aklını. Ama o ilk defa böylesine dikkat etmişti kendisine. Ne kadar da küçük avuçları vardı. Oysa, ne kadar çok şeye sahip olduğunu düşünürdü. İnsanın kalbi, bir yumruğu kadarsa, bu küçücük kalbine neler sığdırmaya çalışmıştı. Küçük bir çocuğun oyuncak kutusu gibi ağzına kadar dolu olmalıydı içerisi. Aynı zamanda rengarenk…

            Ne ilkini yaşıyordu ne de sonunu. Sadece fark ediyordu. Önce baktı, sonra düşündü. Hiç konuşmaması gerekiyordu, çok geç oldu. Hiçbir şeye sahip değildi. Hem bu küçücük elleriyle nasıl olabilirdi. Bir yumruk kadar kalbi, ona sert bir yumruktan daha ağır geliyordu.

            Kapattı ellerini, masanın üzerine koydu. Parmaklarını iyice açtı. Şimdi bu eller, tüm sahip olduğunu düşündüğü şeylere ‘sahip’miş gibi görünüyordu. Bu açılmış eller, elbette ona bir şeyler kazandırmıştı. Duraksadı: Çünkü bakarken düşünüyordu. Susması gerektiği yerde, konuştuğu gibi. Ve tıpkı, ellerini açması gerektiği yerde yumruk yaptığı gibi.

Bedel

             Bak; her gelişin bir bedeli vardır. Gürültü patırtı ile terk ediyorsan eğer, sessizce geri dönemezsin elbet. Ya da sessizce gitmişsen…Ama dur bir dakika, ‘geri gelme’den bahsediyorsak eğer, ikimizde sessiz kalamamışız demektir. Bu ‘aşk’ olaylarında sona kalan tek çare hep ‘konuşmak’ oluyor nedense. Hem, herkesin elde edebildiği bir şey nasıl değerli ve özgün olabilir!? ‘Aşk’tan bahsediyorum elbette. Etrafına bir bak. ‘Aşk’ nidaları atılıyor her tarafta. Şarkılar yazılıyor. Yazın bu şarkılara eller, kıçlar sallanıyor, kışın ise oturup ağlanıyor…

            Ama yok, hayır…Ben sana ‘aşk’tan bahsetmeyeceğim. Her süpermarkette kondom kutularına doldurulmuş çeşit çeşit, renk renk aşktan bulabilirsin. Benim sana bahsettiğim bu değil; ‘sevgi’. Gerçek sevgi. Ama sen anlar mısın beni? Her gününe farklı bir dertdaş oturturken, gerçekten oturur da dinler misin beni?

            Her gün bir şeyler kurban edersin Tanrı’ya. Ve senin için en önemli şeyi; zamanı, her gün tane tane kurban edersin. Ancak zaman zaman alabildiğimiz doğru kararlar bizi zamanın kurbanı olmaktan alıkoyar. Bu şıngırdama sesleri takılarından değil, ayaklarındaki zincirlerden geliyor.

            Neyse, unut her şeyi. Bak; her gidişin de bir bedeli vardır. Ve en büyük bedel; bir daha geri dönemeyecek olmandır. ‘Aşk’ bu. Sis bulutu gibi. Ben sana sevgiden bahsediyorum. Gerçek sevgi.

            Ama dur bir dakika… Sen de gittiysen eğer, ben biliyor muyum gerçek sevgiyi?

Nihayetinde bir Bahane

            Ardına kadar açılmış pencerenin karşısında oturuyor şimdi. Buraya çıktı yolu. Ya da belki hep buradaydı, arkası dönük. Ufak bir sehpanın üzerine koymuş kağıdını kalemini, bir de içkisi tabi. Birkaç yudumda gevşiyor kasları, daha az düşünmesi gerekirken, kendinde savruluyor. Ağlıyor.

            Döşemeleri soyulmuş sehpanın. Kadehini her koyuşunda birkaç kıymık batıyor eline, aldırmıyor. Acılar, yaşadığını hissettiriyor ona. Hala içerisinde duygularının olduğunu…

            Ardına kadar açılmış pencerenin tam karşısında duruyor şimdi. Gören, sapasağlam olduğunu düşünür. O ise boşlukta süzülüyor. Gökyüzü masmavi, gözleri kamaştırıyor. Her gitmenin bir engeli olur. Gitmenin bir istek olmadığının farkında, zorluyor. İki ileri, bir geri düşünceler. Kirli, ıslak sakallarına güneş vuruyor, yüzünü ısıtıyor. Gökyüzü kucak açmış sanırsın, zemin bekliyor.

            Ne düşünür insan, tam bu anda, o da bilemiyor. Güzel anılar kırar gücünü. Kötü anılarsa düşünmekten çok fazla kalmış. Ya da unutursa düşünmeyi, ne ister insan, tam bu anda? Ama olmaz. Ya özlerse.

            Özleyecek elbet. Gitmek, en çok gidene zor gelir. Sahi, ardında bıraktığı bir şeyler var mı? Böylesine büyük bir boşlukta duruyorsa yıllardır, şaşmamalı tam bu ana.

            Hissettiği ilk duygu uçmak olacak. Gökyüzü, tane tane onu çekiyormuş gibi. Gözleri kamaşacak ışıktan, ya da korkacak, açamayacak gözlerini. Kuşlar gibi olacak o da, bir anlık. Sanki hep o anlıkmış gibi hayatı. En karanlık amaçsızlık bile bir amaç arar kendisine, gidebilmek için. Nihayetinde bir bahane.

            Güneşin ısısını dudaklarında hissedecek biraz sonra. Sanki uzun seneler gibi, tadını çıkararak yaşayacak bu anı. Sanki hep o anlıkmış gibi hayatı. Görmek istediğinde masmavi gökyüzünü, bir kez ve son kez daha hayal kırıklığına uğratacak hayat onu. Güneşin ısısı, ensesini ısıtacak. Koca bir karanlık bu gözlerinin önündeki. Hızla kendine çekiyor onu. Rüzgar üşütüyor cılız kalmış bedenini. Öyle hızlı ki, koskoca bu karanlığın içini yarıp geçecek gibi… Olmayacak elbet. Kemikleri birbirine vuracak. Organları paramparça dağılacak. Bir zamanlar umut olarak doğan bu beden, bir günah gibi göçecek, karışacak toprağa.

            Tam o anda, zamanında. Bir bardak içkisi daha var ardında bıraktığı. Ne ister insan tam bu anda, ya da ne düşünür? Basit.

Döşemeleri soyulmuş sehpanın başına geri dönüyor şimdi. Biraz daha içmek, biraz daha ağlamak için. Çünkü; "en karanlık amaçsızlık bile, bir amaç arar kendisine, ‘gidebilmek’ için. Nihayetinde bir bahane."

Naif

Naif.

Omuzları çökük, başı ağır bir delikanlı,

Bir zamanlar.

Şimdi aklar düşmüş saçına,

Yağlı, biraz kepekli.

Bir kahvehane masası üzerinde kavuşturmuş ellerini.

Kara kara düşünüyor.

Neler kaybetti,

Kazandı.

Yorgun düşmüş elleri

Nasır.

Çalışmak istemez.

Gönlü zengin ama

Bedeni  kalmış fakir.

Hiç bir şey istemez yüreği

Zaten sevmiş hayatı, hayattakileri

Ama durmaz karnı guruldar

Koca bir çığlık gibi

Yankı bulur, savrulur.

Kimden ne eksiği olduğunu düşünür durur.

Onun da iki gözü var iki de kaşı.

Ne yatağı var sıcak, ne de aşı.

Yine de şükreder

Lanet gibi yükselir.

Siması korkutur kimilerini

Fakat dostluğunun bulunmaz eşi.

Koca delikanlı ağlar

Kurur göz yaşları da

Yüreği ağlar

Inletir yeri göğü,

şimdi kıpkırmızı koca delikanlının gözü.

Elleri çalışmak istemez ama

Omuzunda yükler.

O kendini affetse de

Hayat onu affetmez.

Kuruntu

Konunun özüne indiğimizde koca bir boşluk gördük. Konu bile sayılamayacak cümleler silsilesi içerisinde, bir öz varmışçasına içini doldurup konuştuk. Ne somut bir şey vardı ortada, ne de bu soyutluk içerisinde bir öz. İçi boşluk dolu bir konu. Ve bu konu her ikimizi de üzmeye yetebiliyordu.

            Anlamadığım nokta buradaydı işte; içi boş cılız bir kavramın her ikimizi de üzüntüye boğması nasıl mümkün olabiliyordu?
            Sonra fark ettim. Konu değildi bizi üzen. Biz’dik. Yine, beraber yaptığımız bir eylem içerisinde birbirimize etki ediyorduk ‘iyi’ ve ‘kötü’. Konu boş olduğu için içini kolaylıkla doldurabiliyor ve söyleyebiliyorduk.

            İçi boş olan her düşünce kuruntudan ibarettir. Ve boş olan her zaman daha büyük görünür. Boş bir odaya daha sonra sığamamak gibi...