Kanatlar Üzerindeki Yalnız

            “Ben, meleklerin kanatları üzerinde yapayalnız uçuyorum.” Dedi, ince sigarasından çektiği narin nefesi dışarı doğru üflerken. Dudaklarında resmî bir titreklik vardı, rujunu sigaraya bulaştırmamak adına. “Efendim? Anlayamadım.” dedim. Sigarasını kül tablasının yanına iliştirdi, “Ajda bardak”lı çayından bir yudum aldı ve; “Ben biraz çılgınım. Aklım havalardadır. Yani çevremdeki birçok insan böyle söyler benim için, “Onun aklı bir karış havada” derler. Fakat ben çok duygusalımdır. En ufak bir şey olsun, onu düşünmekten gece gözüme uyku girmez. Şimdi söylesene bana, hem aklı havada olup hem de nasıl böyle derin düşünceli olabilirim !?” Sorusunu sorarken, içerisine cevabı büyük puntolarla iliştirmişti adeta. Cevap, bas bas bağırıyordu zaten. “Haklısın.” Diyebildim. Onu onaylamalıydım çünkü.

            Birkaç dakika sessizlik oldu. Bu sırada önümüzde duran “Ajda bardak”lı çaylarımızı höpürdetmemeye özen göstererek içtik. Sıcak çay dudaklarımıza vurunca, canımız acıyor, aldığımız yudumu yutamadan titrek dudaklarımızla bardağa geri döküyorduk. Çaydan yutamamış, dudaklarımızın yanığıyla yetiniyorduk. Çayın biraz soğuması için oturduğum yerde biraz gerilerek etrafı izlemeye koyuldum.
            Sahil üzerinde, nargile ve biranın aynı anda verildiği rezil bir kafede oturuyorduk. Nargile, nefesini bastırıyor, içtiğin bira zehir oluyordu. Etraftaki masaların birkaçında, evdeki jöle kutusunun dibini sıyırarak saçına boca etmiş birkaç “delikanlı” vardı. Beş kişi bir nargile içiyor, sipsiler can çekişiyor, flaşlar; sivilceli yüzlere ve “çok sert” jölelere patlatılıyordu.

            “Ben çok yalnızım ya.” Diyerek sessizliğimizi bozdu. Çayı soğumuş olmalıydı ki yarısını içmişti. Ben de elimi bardağıma götürerek bir yudum aldım. Yutabiliyordum. “Senin gibi güzel bir kız nasıl yalnız kalabilir ki?” diye alaycı bir tavırla sordum. Gülümsüyordum. Başını önüne eğdi, “kikirdedi.” Bu hareket ile sanırım zihnimde daha “sevimli” olacaktı. Olmadı.

            “Teşekkür ederim. Ancak bundan da çok çektim. Beni gerçekten seven birisini hiç bulamadım. Erkeklerin hepsi aynı; düz, basit, duygusuz ve odun. Kendimi çok yalnız hissediyorum. Yalnızca bir tane dostum var. Her zaman yanımda olmuştur. Çok severim ben onu. O bana gelir kalır, ben ona giderim kalırım. Çok samimiyizdir onunla. Ama ben toplum içerisindeki yalnızlardanım. Bu dünyada kimse kimseyi gerçekten sevmiyor. Herkes birbirinin arkasından iş çeviriyor. İnsanlar ikiyüzlü, güvenilmez...” sözlerini, dönemin hit parçalarından olan “I’m Sexy and I Know It” isimli parça ile çalan telefonu böldü. “Af edersin. O bahsettiğim dostum arıyor.” Dedi. “Lütfen, buyur.” Dedim. Pembe kapaklı telefonunu kulağına götürerek:
            “Aloooooo! Bebeğiiiiimmmmm! Ah iyiyim bebitom, sen nasılsın? Ne yapayım bir arkadaşımla oturuyorum. A aa! Gerçekten mi bebitom? Demek seni feysbuktan kabul etti ha. E hadi bakalım darısı bizim başımıza...”

            Telefonda karşılıklı kikirdemeleri eşliğinde “Ajda bardak”lı çayımı bitirdim. Konuşmanın yalnızca bu kısmına kadar dinleyebildim.
            Onunla bir daha hiç görüşmedik. O kızla çıkmaktan da vazgeçmiştim. Zira, buluşmamızdan bir hafta sonra feysbukta yeni bir ilişkisi olduğunu görecektim.

            “Ayyhhhh bebeğimmm hayırlı ossunnnn...! xD”
            “Saol bebitom! Darısı senin başına ehe ehe xD”


-kurmacadır. yaşanmamıştır.-

Bira ve Kuru Üzüm

            Yani öyle çok fazla şeye de ihtiyaç duymazsın. –duymamalısındır da—Kimi zaman bir kâse kuru üzüm ve bira, her şeyi açıklığa kavuşturabilir hayatında. Kimi zaman birkaç bardak sert içki...

            Kimi zaman önüne koyulan bir kağıt ve bir kalem açıklar sana her şeyi. Kimi zaman da kalemine mürekkep doldururken fark edersin.

            Ama sen sosyal biriysen eğer, bir arkadaşınla konuşurken açıklanır her şey. O bir espri yapar, güler, sen gülersin, o güler, sen bir an gülemezsin, o gülmeye devam eder.

            Sosyal birisin, anlatırsın neyin varsa arkadaşına, can kulağıyla dinler seni. Dinler, dinler ve dinler... Yalnızca birkaç dakika sonra kulağın can’ı gider kulak memesi kalır. Anlatırsın, karşında sallanır.

            Sosyal paylaşımsal biriysen, bir fotoğraf açıklar sana her şeyi. Oraya buraya koyamazsın, baktıkça canın acır.

            Açıklığa kavuşursa şey, canını acıtır. Bu yüzden hep kapalı tutarsın. Fakat insan, topallamasını asla gizleyemez. Geçmişini unutsan da vücudun, çocukluk yaralarını barındırır.

            Ama yok, ben yapamam dersen, gözlerini kapatırsan neye yarar; sen karanlıktan da korkuyorsun. Sen kendinden korksan da, onlar için aynaya bakıyorsun.

            Boş verelim şimdi bunları. Canımızı sıkmaya hiç gerek yok değil mi? Haydi, bir kız arkadaş yapalım kendimize, şöyle allı pullu, alımlı, çalımlı... Ne? Olmaz mı? Bir önceki de seni aldattı demek. Neyse, bunları da boş verelim kardeşim. Şuradan bir bira açalım, bir kâse de kuru üzüm. Otur bakalım, her şey açıklığa kavuşacak.

Anlamsızlık olarak yalnızlık --

           Hayatın özüne ve kendi özüne yaptığın yolculuklar sırasında yere düşmen veya tökezlemen sonucu gözlerini etrafa diktiğin ve sana elini uzatacak bir el aradığın zaman, kendi özüne sapladığın ilk bıçak darbesi niteliğini alacaktır bu davranışın: yalnız kalmak, yardımsız kalmak anlamına gelmeyecektir hiçbir zaman, ya da başka bir bedenden uzak kalmak; yol sana bunlardan daha fazlasını sunacaktır, ki sen bunları hak edene kadar çok fazla çamura bulanacaksın. 'Şey'in iyi olması, onu hak edeceğin anlamına gelmeyecektir, ya da kötü olması onu hak etmeyeceğin; “iyi” ya da “kötü” olarak nitelendirilen ahlakın sıradüzeni içerisinde, sen kendi özüne doğru gittikçe ahlaksız olarak nitelendirilebilirsin.
          Bir yere varmak için başka bir yerden uzaklaşman gerektiği gibi; özüne/öze doğru yaptığın eylem sırasında öze doğru attığın her adım başlangıcından, başlangıcında bulunanlardan bir adım daha öteye atacak/uzaklaştıracaktır – yalnızlığın temelinde de bu yatmaktadır – ancak kişi başlangıcın sonuna yaklaştığında ne için bir eylem içerisinde, bir çaba sarfı içerisinde olduğunu anlayacaktır;  – yalnız cesurlar yolun sonundaki havucu görmeden eyleme geçebilecektir – Sana uzanan ele doğru bir adım atman gerecektir, ki bu eylemde seni amacından uzağa itecektir; çabaların vakit kaybına uğrayacak, zaman içerisinde savrulup gidecektir; sana uzanan elin sana hiçbir şey katmayacağı ve senden birçok şey götüreceği gerçeğinin asla değişmeyeceği gibi. Sen ki oturur bu yolda soluklanmaya çalışırsan; her canlı gibi soluklanma gafleti içerisinde bulunmak zamanın soğuk tokadını yemek anlamına gelecektir ki – duraksadığın bu vakit senin yalnızlığını soluduğun vakit olacaktır: bu duygu hezeyanı seni korkutabilir ve amacını görmek isteyebilirsin; hataya düşmen de bundan olacaktır.      
           Yaptığın/yapacağın her hata seni yanılgıya düşürür; yanılgı şudur ki sen, tökezleyeceğini sanırken bu yanılgı seni geriye fırlatır; geri kalmak, zamanını kaçırmak ahlak ve onun sıradüzeni içerisinde yaşayanlarla birlikte geride kalman olacaktır; bu durum da seni benliğinden uzaklaştıracak, kalıba sokacaktır. Yalnızlık dünya üzerinde az kişiye bahşedilmiştir ki bu hediyenin farkına tanık olamayanlar yitip gitmiş –yitip gidecektir—ki yalnızlık hediyesi sırasını savmıştır. Yalnızca ayı görenler, parlak yüzünün değerinin nasıl var olduğuna anlam veremeyeceklerdir; bu anlamsızlık onları çürütürken güneşin parlaklığına hiçbir etki etmeyecektir. Güneş sönerse ancak ayın yüzündeki anlamsızlıklar anlam bulacaktır akıllarda.

Zarif "Tiky" ve Sevgilisi

                Zayıf bedenini geriye doğru atarak kahkahalarla gülüyor. Yaptığı bu eylemde dikkat çekmek istiyormuş gibi… Gözleri kapalı, başı yukarıya doğru hafifçe kalkmış… Diğer zamanlar gülümserken, kız olmasının inceliklerini sergiliyor bu kız. Özenle, renkli ojelerle güzelleştirdiği elini dudaklarına götürerek, tebessümüne bir sır katıyor. Fakat şimdi karşımda o zarif kızdan eser yok. Attığı kahkahalar, zariflikten çok uzakta… Birçok hayvanı geride bırakıyor.

                O gülerken, yüzümün mimiklerini siliyorum. “Söylediğim şey bu kadar komik değildi.” diyorum. O da bunun farkında. Yüzü biraz kızarırken, gülüşünü kaybediyor. “Biliyorum.” diyor. Tonlamasında bir savunma hissediyorum. Ahengin bozulmaması adına biraz sessizlik sağlıyoruz. Konuşmadan anlaşma kısmı adım adım bizi ele geçirecek gibi. Hoşnutsuzluğum yüzüme yansıyor.

                Bacak bacak üzerine atıyor ve masanın üzerine koyduğu telefonu eline alıyor. Nasır tuttuğunu düşündüğüm başparmağının boğumunda ince bir yüzük duruyor. Onu incelerken birkaç dakika önce söylediğim bira geliyor masaya. Garsona teşekkür ediyorum. Bu sırada ince yüzüklü kız, başını telefondan kaldırmadan “Ya ben bi “white mocha”istiyorum.” diyor. Garson, başını “tabi” anlamında eğiyor ve kahveyi getirmek üzere gidiyor. Bu “zarif” kızla göz göze geliyoruz. “Garsonu tanıyor musun?” diye soruyorum. “Hayır, neden sordun?” diyor. Sormamın amacı gayet açık geliyor bana. Sabah dışarı çıkmadan, güzel görünmek adına saatlerce yüzünü gözünü boyayan, parfümler sıkan, takılar takan bu kız; birkaç saniyesini alacak bir arzusunu dile getirirken garsonun gözünün içine bile bakmıyor. Çevresindekilere edep, adap dersi veren bu genç kız, “…”white mocha” istiyorum.” diyor. Aslında işin rezil tarafı, istediğin basit bir kahve olduğu halde sen bunu; moka, muça, çuça… gibi kelimelerle dile getiriyorsun. Bu da seni “mühim bir bok içiyorsun” gibi hissettiriyor. Bu kudretli isteği karşısında övünç duymalıyım sanırım. Kraliyet ailesinden bir bayanla oturduğumu düşünmemi istiyor sanıyorum. Sorusunu “Hiç” diyerek cevaplıyorum. Başını tekrar telefonuna eğiyor.

                “Telefonunu ne zaman bırakacaksın?” diye soruyorum. Yüzü düşüyor. Somurtuyor. “Arkadaşım “tuğitırdan” bir şey yazmış, onu cevaplıyordum.” diyor. Telaffuzunu ettiği bu site, onun İngilizce bilgisine olan hayranlığımı arttıracak gibi ağzında eğrilip, gevşiyor. Dolaylı yoldan bir şeyler anlatmaya çalıştığım aciz sorumun, dandik cevabını alarak susuyorum.

                İstediği mırç (karışım) önüne geliyor. Teşekkür etmek, o güzel dili için bir küfür gibi oluyor. Ben ise içimden “Ne zarif bir bayan ama.” diyorum. Ve işte bana söyletmek istediği şey de bu olmalı. Beni ele geçiriyor adeta.

                Ona hiçbir şey soramıyorum. Aslında sormak istemiyorum. O an içimden “Keşke herkes “feysbuk profilindeki” gibi olsa” diye geçiriyorum. Orada okuduğu kitaplar ne kadar da fazlaydı bu zarif bayanın! “İnternet âleminin aşk filozofu” oturuyor karşımda. Kaydolduğu sosyal paylaşım sitesi, pezevengi olmuş.

                Güzelce ruj sürdüğü dudaklarını aralayıp, temiz Türkçesiyle bana, dün akşam arkadaşının evinde ne kadar eğlendiklerini ne kadar çok içtiklerini anlatıyor. Havada yamulup eğrilen kelimeleri zihnimde düzeltmeye çalışırken konunun gidişatını kaçırıyorum. Acaba ağzında sakız mı var diye düşünüyorum bir an. Fakat attığı o büyük kahkaha, bana ağzında nelerin olup olmadığını net bir şekilde gösteriyor. Rezillik çıkarırcasına karıştırdığı çeşitli içkileri bana parmaklarıyla sayarak anlatıyor. “İşte hayatımın kadını.” diyorum. Yani tabi eğer reenkarnasyon (ruh göçü) varsa. Bir şempanze olarak…

                Anlattığı bu “eğlenceli” hikâye, bana bir değer katmadığı gibi hayatımdan da iki dakikayı çalıyor. Aslında burada otururken kaybettiğim saatlerin yanında iki dakika önemsiz kalıyor. Bu zarif kız ise anısını anlatırken tekrar yaşıyor ve tekrar eğleniyor.

                Biramın sonuna gelirken kendime “Ben neden buna katlanıyorum ki?” diye soruyorum. Neden kalkıp gitmiyorum? Sonra hatırlıyorum; Şu kızı da düzeyim, temelli kalkıp gideceğim zaten.

Kırmızı Kurdeleli, Saman Yapraklı Defter

      Ben hayallerimi, alevlerin içerisinde saniye saniye kül olan saman yapraklı defterin en güzel köşelerine işledim. Üç tutam saç parçasını birbirleri üzerine atarak çıkan örgü misali, her bir hayalimi diğerinin üzerine geçirerek birbirine bağladım.  Ucuna da ufak, kırmızı bir kurdele iliştirdim. Hayallerimin mührü niteliğinde, zamanı gelince açılacak kırmızı kurdeleli, saman yapraklı defter.

            Beklediğim o zamanın hiçbir zaman gelmeyeceğini tahmin etmek zor olurdu benim için. Çünkü gözler, her zaman güzel olanı görmek ister. Kötü kokuların tüm yüz kaslarını germesi gibi... Gözler her zaman, güzelin arkasında duran çirkinliği fark edemiyor. Akıl her zaman, her güzelin er geç güzelliğinin son bulacağını algılayamıyor. Ölebilmek için, her türlü kötü duyguyu barındıran bu dünyada, bu zamana kadar yaşadığımızı sürekli unutmamız, acizliğimizin minik kırmızı kurdelesi anlamında.

            Şimdi hayallerimin sıcaklığı, avuçlarımın içine vuruyor. Saman yapraklı, kırmızı kurdeleli defterimin üzerinde parlayan alevler, göz bebeklerim içerisinde de parıldıyor. “Gözlerimin dolması, hayallerimin karşımda yanıyor olması değil, alevlerin üflediği sıcaklıktır” desem de kendime,  derinliklerimde bir şeyleri kandıramıyorum.

            Düşlediğim her hayalin ayrı bir tebessüm izi vardı yüzümde. Avuçlarıma gelecek olanlar, hayallerimin somut kanıtları olacaktı. Fakat şimdi avuçlarım, hayallerimin ateşiyle ısınıyor. Yüzümde, düşlerimin güzelliğinden kalma tebessüm izleri, hayallerimin alevinde belirginleşiyor.

            Tüm hayallerimden öğrendiğim o kelime, cılız sesle kulaklarımda yankı buluyor:

            “Bazen, yalnızca gidebilmek için geleceksin.”

Çil

         Yüzünün üstüne yıldızlar serpilmiş. Derin bakan dolunay misali gözlerinin altında ışıl ışıl parlıyorlar. Uzunca yüzünü seyrettiğim zamanlarda, gözlerimle takip ederim bu yıldızları. Onlardan birer şekil oluşturmaya çalışırım. Çoğu zaman kopar giderim anlattığın konudan. Fakat bu seni dinlemediğim için değil, yüzündeki yıldızlardandır.

      Sigara içmene kızardım. Sigaranın dumanı bir sis gibi çökerdi yıldızların üstüne. Göremezdim onları. Saniyelik bile olsa, kabullenemezdim. Yüzündeki benlerine birlikte isim bulmuştuk. Tek tek dokunarak yerlerini göstermiştim sana, sanki sen onları hiç bilmiyormuşsun gibi... Kutup yıldızı misâli benlerin vardı, yıldızların arasında, diğerlerine nazaran daha büyük...

       Mum ışığında, ateşin kırmızılığını alırdı bu yıldızlar. Gözlerin, loş ışığın içerisinde kaybolur gider. Dudaklarının ucunda sigaranın cılız alevi...

          Şarap ile sigara içerdin. Şarap dudaklarını kurutur, sigara dudaklarına yapışır... Sevmezdin sigara içmesini. Bırakmak istedin birçok kez, yapamadın. Yüzündeki tüm yıldızlarına rağmen iraden zayıftı.

            Bir anlık "gece-gökyüzü" demiştim sana. Öyle bir bakmıştın ki gözlerime o zaman, derinliklerime indiğini hissettim. İlk uzun sarılıp ağlayışımızın anısıydı o kelime. 1 saat boyunca...

         Şimdi karşımda loş ışıkta yatıyorsun. Bu sefer dudaklarının ucunda sigaranın cılız alevi değil, bir hortum yer alıyor. Dudakların, şarap içmişsin gibi kuru... Yüzündeki parlak yıldızlar solmuş. Sigara dumanından çıkan sis, yüzüne yapışmış gibi. Ellerimle silmeye çalışıyorum, geçmiyor. Seni uyandırmamak için vazgeçiyorum. Mecburum.

         Sigara içmene hep kızdım. Bunu biliyordun. İçmek istemiyordun, fakat bırakamıyordun. Ben de bunu biliyordum. Sana hiç kızmadım. Kendime kızıyorum şimdi, "gece-gökyüzü"me çöken sise nasıl engel olamadım diye. Beni affet.

Şans

        Binlerce duygu içerisinden bir tanesini seç kendine ve pencerenin kenarına çektiğin sandalyeye otur. Sıkıca tut, seçtiğin o duyguyu. İki elinle kavramalısın ki ellerinden kayıp gitmesin. Bunu yaparken avuç içlerin de değmeli bu duyguya. Avuçlarının içinde tuttuğun senin  imiş hissiyatı verebilir ancak.

        Üzerindeki hırkayı sandalyenin arkasına as. Pencereden gelecek ufak esintiler ürpertmeli içini. Ürpermelisin ki avuçlarında tuttuğunun farkına varabilesin. Gözlerini açıp da bakma avuçlarında tuttuğuna. Çünkü görememek, onu var edemeyeceğin korkusunu yaratır. Derin nefesler çek ciğerlerine. Her esinti farklı bir anı taşısın bedenine.

        Bu sandalyeye nasıl geldiğini düşün. Avuçlarının içinde olan o duyguya duyduğun ihtiyacı düşün. Zihninin ona muhtaç oluşunu düşün. Şimdi avuçlarında tuttuğun o duyguyu aradığın zamanları nasıl da unutuyorsun bir anda. Aradığın şeyi bulduğunda, onu aradığın zamanki hâlini hiç hatırlamazsın.

        Onu bulamadığın zamanlardaki sıkıntılarını düşün. İşte o zaman onu ne kadar özlediğini anlayacaksın. Bir "şans" değil avuçlarında duran. Sana bahşedilmiş bir duygu değil. Fakat senin ona ihtiyacın var. İhtiyacın, şansın olamaz hiçbir zaman. Sen, bu sandalye üzerindeyken asla şanslı olarak nitelendirilemezsin. Çünkü bu sandalye üzerinde ihtiyaç duyduğun tek şey avuçlarında. Muhtaç olduğun şans olamaz hiçbir zaman. Gözünle gördüğünü var edemezsin. Gözünle gördüğünü kalıpsızlaştıramazsın.

        Birkaç dakika sonra üşümeye başlayacaksın. Ellerin titreyecek. Fakat şimdi avuçlarında duran duygunun değerini bilecek ve onu bırakamayacaksın. Ama bileceksin, o seni bırakacak. O duygu seni terk edip gittiğinde, bu sandalye üzerinde hafif esen rüzgâr fırtına gibi ele geçirecek bütün bedenini. Titremelerin durmayacak. Duygusuzluktan üşüyeceksin. Sen duygusuzken, toprak duygularla ıslanacak. Yeni yeşeren bütün duygular, avuçları düşleyecek. Sen yeni bir tane koparana kadar, seni bırakan o duygunun hayali ile titreyeceksin. Yeni bir duygu, sana yeni bir şans gibi gelecek. Şans kabul ettiklerin, alışkanlıklarına dönüşecek.

        Yeni bir yağmur, yanında duran pencereye vuracak. Sen elinde tuttuğun yeni duygunun yansımasıyla huzur bulacaksın. Terk edilene kadar, avuçlarında tuttuğunun hangi duygu olduğunu hiç bilemeyeceksin. Gözlerinin göremediğini, kalbin, kulaklarına fısıldayacak, susturamayacaksın.

Gece Yağmurları

        Yağmurlu bir gün daha. İçeriden "kettle"ın sesi geliyor. Evet, her zamanki yağmur ritüelimizde olduğu gibi suyu kaynatıyorum. 2 bardak sıcak kahve için. Balkonda duruyorum. Ayaklarım biraz üşüyor. Hani senin sevmediğin şu çoraplarım... Onlar var ayağımda. Üzerimde salaş bir hırka. Üşümüyorum aslında. Sadece yer biraz soğuk. Arada bir sert esen rüzgâr birkaç damla yağmuru vuruyor yüzüme. Yüzümde kalan diğerleriyle birleşip yanaklarımdan süzülüyor.
"Tık!" sesini işitiyorum. Su kaynamış olmalı. Yorgun hareketlerle, ayaklarımı sürüyerek mutfağa gidiyorum. Balkon kapısı ardına kadar açık. Evin içerisinde sadece yağmurun sesi var.
Sıcak, 2 bardak kahve hazırlıyorum. Yağmurlu akşamlarımızda sen yapardın kahveyi. Her ne kadar hazır kahve olsa da, ayrı bir tadı oluyordu kahvelerinin. Güzelde bir esprin vardı senin; "4'ü bir arada".
Elimde 2 bardak kahve ve içlerinde 3'ü bir arada, balkonun yolunu tutuyorum. Geçerken de portmantodan bir hırka daha alıyorum senin için. Yağmur şiddetini arttıracak gibi duruyor çünkü. Bünyenin ne kadar zayıf olduğunu biliyorum. Ufacık bir esinti, seni haftalarca yatağa düşürebiliyor.
Balkonda duran ufak sehpanın üzerine bırakıyorum kahveleri. Daireler çizerek kahve kokusu, yağmur kokusuna karışıyor. İşte yağmur ritüelimiz gerçekleşiyor. Ufak tabureme oturuyorum, senin tabureni de tam yanıma çekiyorum. Her gece yağmuru olduğu gibi sana sarılacak ve kahvemizi yudumlarken sana yazdığım yazıların sırlarını anlatacağım. Sen, uzaklara bakarken, iki avucunla narince kahve bardağını tutacaksın. Avuçların ısınacak ve kahve kokan ellerini yanaklarıma bastıracaksın. Her gece yağmur yağmasını istemem bundandır bilir misin? O kahve kokusu avuçlarının içinden o kadar güzel kokar ki. Yağmur damlaları avuçlarında, kahve kokusu burnunda hayat buluyor. Düşündükçe senin avuçların, benim gözlerim ıslanıyor.
Burunlarımız kızarır birkaç saatin ardından. Kahvelerimiz birbirini izler. Yağmur dinmek bilmez. "Üşüdüm" demezsin o gecelerde. İçeri girmeyi kimse teklif etmez. Sarılırım sana, sarılırsın bana birbirimizi ısıtırız saatlerce.
Şimdi karşımda duran bardağa kimse dokunmamış. İlk kahvemin yarısına geldim. İçim üşüyor. Yanımda duran taburenin üzerinde, Gece Yağmurlarında giydiğin hırkan duruyor. Kahve kokusu, hırkandaki kokuna karışıyor. Birkaç yağmur damlası vuruyor yüzüme, ıslatıyor. Ellerimle siliyorum, dinmiyor. Ağladığımı fark etmem dakikalarımı alıyor.
O gece tek uyuyorum. Tek başıma camda süzülen yağmur damlalarını izliyorum. Evin içinde senin kokun var hâlâ. Yaptığım her kahvede senin avuçların...
O Gece Yağmur, izlediğim son yağmur oluyor. Ve bu sana anlattığım son yazılarımın sırrı... Bu, sana yazdığım son bir elveda...

Aynalar

İnsanlar ayna gibidir. Hepsi birer yansıman... Ayna karşısına geçer gülersen, o da sana gülecektir. Ağlarsan, o da sana ağlayacak. Susup öylece baktığında, o da seni uzun uzun süzecek, sessizce. Ta ki sen, bu sessizliği bozana kadar.

Karşına alır konuşursan, o da konuşacaktır. Unutma, onlar senin birer yansıman. Sen "Ben" derken, o da sana "Ben" diyecektir. Hiçbir zaman "Biz" kavramı olmayacaktır aranızda.

Kimi zaman sarılmak isteyeceksin, açacaksın kollarını; elleriniz aynı yerde kavuşacak ama asla sarılamayacaksınız. Sen gibidir, aynalar. Mutlu olmak için, mutlu etmen gerekecek. Güldürmek için, gülmen gerekecek. Sen o'nu anlatmadıkça o, senden bahsetmeyecek. Sen en güzel kıyafetleri geçirirsen üstüne, o da senin için o zaman süslenecek. Ne sen o'nun için bir şey yapacaksın, ne de o senin için bir şeyler yapacak. Fakat bütün eylemleriniz aynı paydada buluşacak. Her işin sonunda, ayna karşısında bulacaksın kendini.

Olur da bir gün kırar ya da çatlatırsan bu aynalardan birini; dökülen her parça tane tane kesecek  etini. Sonra ne kadar yapıştırsan da parçaları, o aynada kendini hep paramparça göreceksin.

Hep paramparça...

Maketten Sevgiler Diyârı

Bu bir test olmalı. Bir sınav. Yoksa, çektiğim bütün bu acıların mantıklı bir açıklaması olamaz. Bana bu sınavı veren, aynı zamanda ona sığınmamı nasıl bekleyebilir? Kendi çıkarı için mi tüm bunlar!?

Bağırdım, çağırdım. Küfürler savurdum etrafa. Yumruklarımı sıktım havayı toz etmek istercesine. Ağladım. Ağlayışımın sesi oldu çığlıklarım, hıçkırıklarım. Lanet ettim bütün her şeye, bütün anlamlı gözüken anlamsızlıklara. Kavram kargaşası içerisindeki duvarlara vurdum omuzlarımı. Bir köşede çöktüm, dinlendim. Dinmedi sinirim, üzüntüm.

Tek bir mantıklı açıklamaydı istediğim. "Kim sahipse buna, çıkıp gelsin!" diye bağırdım. Sesim paradoks koridorlarda yankılandı. O an tekrar işittim aciz ses tınımı. Nefret ettim kendimden. Tek bir tını bozdu, kendimle olan barış antlaşmamı. Vücudumdaki bütün çürükleri, morlukları hiçe saydım, ayağa kalktım. Her kapı girişinde, kapı eşiklerinde çürüdü omuzlarım. Bileğimde derman kalmadı, tek bir kapı kolu daha çevirebilmek için. Bedenen yorgun, zihnen bitap düştüm. Yere düştüm, süründüm. Durmadım. Çünkü duramazdım! Tek bir geriye bakışım, gözlerimdeki beyazlığı duman edebilirdi.

Nefret ettim neye sahip olduğumu düşündüysem. Nefret ettim kendimden, kendime ait olan değerlerden. Çığlıklar attım, lanetler, sitemler ettim; tüm bu olanlara. Olacak olanlara...

Hepsinin ardından yüzümdeki yastığı çektim kenara. Ağzımdaki kumaş parçasını çözdüm. Ellerimle yaşlarımı sildim. Ayna karşısında güzel bir maske seçtim. Ceketimi alıp, omuzumu kapının eşiğine vurarak Maketten Sevgiler Diyarı'na bir gün daha adım attım.

Kutu

         Rutubet kokan, karanlık bir odaya terk edilmiş bir kutu varmış. Tahta, eskimiş ve tozlanmış bir kutu...

         Yalnızlığa terk edilmiş bu kutu. Bütün güzel anıları içerisine hapsedilmiş ve terk edilmiş. Oysa ki o kadar çok söyleyecek, anlatacak şeyi varmış ki... Konuşamamış. Günlerce, karanlık odanın içerisinde, rutubet kokusunu içine çekerek, içerisinde bardınrıdığı güzel anıları anlattığı günü beklemiş. Bu istek onu canlı tutmuş, bu korkutucu odada.

        Çok güzel anıları saklamış derinliklerinde. Sıkıca sarmalamış onları, sarsıntılar onları zedelemesin diye. Bir anlatmaya başlasa, kendisini tutamayacak ve hepsini bir çırpıda anlatacağından korkarmış. Bunu düşünmek, hep yüzünü güldürürümüş bu kutunun. Nasıl da heyecanlı ve gururluymuş, içinde tuttuklarıyla.

        Bir gün gelecek, karşısında duran bu hareketsiz kapı açılacak ve içeriye dolan ışıkla, anahtarını görecek. Bütün güzel hatırlar saçılacak etrafa. Saatlerce, günlerce onun anlattıkları yankılanacak bu karanlık odada. Anlattıkları, tüm rutubeti ferahlığa çevirecek.

        Bütün bu düşünceler, kutuyu bir kelebek misali yaparmış. Heyecanlanır ve kalp atışını dizginlemek için şarkı mırıldanırmış. Çok da güzelmiş sesi. Bir duyabilseler, bütün anıları güzel bir şarkı söyler gibi çınlayacakmış kulaklarda.

         Beklemekten yorulmamış. Heyecanı onu hiç bırakmamış. İçinde sakladıklarını anlatacağı günü düşündükçe hiçbir zaman yenik düşmeyeceğini biliyormuş. Çoğu zaman kendini bir oyuncak kutusu gibi hisseder, içindeki anılarla oynar, onları süslermiş. En sevdiği şeymiş bunu yapmak. Geçmişi süsleyerek, rengârenk yaparmış. Bir gökkuşağı gibi... Uzun uzun seyeredermiş sonra. Karanlık odada olduğunu işte bu zamanlar unuturmuş. 

         Bu kutu, beklemiş. Beklemiş... Saatler, günler, yıllar geçmiş. Heyecanını sevmiş, geçmişini süslemeye devam etmiş. Beklemekten hiç vaz geçmemiş. Hiç...

         Bu kutu, o karanlık, rutubet kokan odada ölmüş. Bütün bir ömrünü, içindeki güzellikleri anlattığı anı düşünerek geçirmiş. Onu bulduklarında, geçmişine sımsıkı sarılı hâlde görmüşler. Yüzünde ufak bir tebessüm... Parmaklarının arasından parlayan ufak bir gökkuşağı süzmesi...